سده بيست و يكم را شايد اصلا نتوان تعريف كرد. سده اي كه با بازگشتي به توليدات پر زرق و برق تاريخي همچون دوران كلاسيك سينما آغاز شد و خيلي زود پشيمان گشت. دهه نخست اين سده، دهه اشباع شدن مخاطب از انبوهي از فيلمهاي اكشن تاثير پذيرفته از ماتريكس بود. دهه ناكامي اكثر اكشن سازان از جمله جان وو و حتا خود برادران واچوفسكي. اگر سينما دوستان در سال 99 با ديدن تكنيك بولت تايم يا تكنيك نوارهاي نامرئي ماتريكس شگفت زده ميشدند،‌ در ميانه دهه نخست سده نو، اين جور صحنه ها دل را بهم ميزد. همچنين بود تقليدهاي بي مايه اي كه از نجات سرجوخه رايان ميشد. دهه اي كه اسپيلبرگ و جورج لوكاس و اسكورسيزي علي رغم پركار بودن تحسين نشدند. درحاليكه اين استيون سودربرگ بود كه ميدرخشيد. دهه اي كه نيكول كيدمن بلآخره به حق خود رسيد و جوليا رابرتز يك معيار براي بازيگري زن شد. دهه راسل كرو جوان و تام هنكس. دهه دنباله هاي بي سر و ته ماتريكس و ترميناتور و ماموريت غيرممكن و هانيبال و اينديانا جونز ... كه به هيچ رو قابل سنجش با فيلم اصلي نبودند. دهه بلوغ سينماي ديويد فينچر در Fight Club و سپس پيري زودرس آن.

Hurt Locker، که داستان آن درباره جنگ عراق است، با به دست آوردن 6 جایزه از جمله بهترین فیلم و بهترين كارگرداني و بهترين فيلمنامه اورجينال موفقترین فیلم هشتاد و دومین مراسم اعطای جوایز اسکار بود و کاترین بیگلو، سازنده این فیلم به عنوان نخستین زنی که اسکار بهترین کارگردانی را در تاريخ آكادمي به دست آورد، نام خود را در تاریخ اعطای این جوایز ثبت کرد.

اين درحالي است كه در كل فقط 3 زن در درازاي تاريخ اسكار كانديد جايزه بهترين كارگرداني شده بودند.

به گزارش «فرارو»، فیلم‌های آواتار و Hurt Locker، هر کدام با نامزد شدن در 9 بخش، بالاترین شانس را برای کسب جوایز اسکار 2010 داشتند که سهم فيلم بيگلو 6 جایزه و فيلم جيمز كامرون همسر سابق بيگلو فقط 3 جایزه بود.

جالب آنكه آواتار حتا جوايز تكنيكي چنداني هم نگرفت و فقط موفق به گرفتن اسكار جلوه هاي ويژه تصويري و فيلمبرداري و طراحي صحنه شد و حتا جايزه تدوين و جلوه هاي صوتي و صدا گذاري را هم به Hurt Locker باخت.

همچنين ساندرا بولاك و جف بريجز اسكار بهترين بازيگر را به دست آوردند.

جف بريجز

ساندرا بولاك

در بخشی از این مراسم پس از معرفی برنده برخی از جوایز، با نمایش عکسهایی از درگذشتگان سال گذشته همچون کارل مالدن، مایکل جکسون و دیوید کارادین و اجرای ترانه‌ای از بیتل‌ها به خوانندگی و نوازندگی جیمز تیلور، از آنها یاد شد.

از سال ۱۹۴۴ این نخستین بار است که در رشته بهترین فیلم، ده نامزد - و نه پنج نامزد- معرفی می‌شوند. تصمیمی که انتقادهایی را هم به همراه داشته است. جورج کلونی بازیگر و کارگردان آمریکایی در این باره پیش از آغاز مراسم گفت که این کار شاید برای جذاب کردن مراسم جالب باشد اما برای صنعت فیلمسازی خوب نخواهد بود.

با نگاه به پست پیشین خواهید دید که پیشبینی های مت وایتفیلد مو به مو درست از آب در آمد.

بهترين فيلم :

پيشبيني مت وايتفيلد: The Hurt Locker

رقيب : Inglourious Basterds

بهترين كارگردان :

پيشبيني :Kathryn Bigelow

رقيب : بي رقيب

بهترين بازيگر زن :

يشبيني : Sandra Bullock

رقيب : Carey Mulligan

بهترين بازيگر مرد : Jeff Bridges

رقيب : Colin Firth

بهترين فيلمنامه اوريجينال

پيشبيني: The Hurt Locker

رقيب : Inglourious Basterds

بهترين فيلمنامه اقتباسي

پيشبيني: Up in the Air

رقيب : An Education 

http://oscars.movies.yahoo.com/blog/58-the-82nd-academy-awards-who-will-win-who-should-win-and-why?nc

دهه 90، دهه مورد علاقه من است. شايد فقط به اين دليل كه در اين دهه سينما را شناختم و با انبوهي از خاطرات فيلمهاي اين دهه پا به سده بيست و يكم گذاشتم. و امروز كه دهه نخست سده نوين را به پايان رسانديم، هرچه فكر ميكنم چيز خاصي از دهه تازه گذشته به ياد نمي آورم. البته در مقايسه با دهه 90. دهه 90 اوج درخشش تام هنكس بود كه دو اسكار پشت سر هم گرفت و درست به همين دليل براي نجات سرخوجه رايان نگرفت!!. دهه اي كه جيمز كامرون با ترميناتور 2 و تايتانيك غوغايي در بخش صنعتي سينما به پا كرده و دستاوردهاي هنري جورج لوكاس را تحقير كرد. دهه اي كه اسپيلبرگ اسكاري شد و پيشرفت جلوه هاي كامپيوتري به او اين اجازه را داد تا پاركهاي ژوراسيك را تاسيس كند. دهه اي طلايي براي بازيگران كارگردان شده چون كلينت ايستوود، كوين كاستنر و صد البته مل گيبسون. دهه يكه تازي بازيگر خوش تيپ هاليوود تام كروز كه پس از چند فيلم خوب خود را به گيشه فروخت. دهه پاياني استاد سينما استنلي كوبريك. دهه اي كه فورد كاپولا و اسكورسيزي هوس گذشته را كردند و ناموفق بودند. دهه اي كه بازيگران سياه پوستي چون دنزل واشينگتون و ادي مورفي سياه پوستان را تا بالاترين مرتبه شهرت در هاليوود بالا كشيدند تا ويل اسميت به باشگاه بيست ميليون دلاري رفته و گران ترين ستاره هاليوودي باشد.  دهه جولیا رابرتز که ثابت نکرد که زیبایی لازمه پیشرفت برای یک بازیگر زن نیست!!‌ بلكه تعريف از زيبايي را تغيير داد. او تنها زن عضو باشگاه بيست ميليون دلاري بود.

دهه اي كه برادران واچوفسكي با ماتريكس كم خرج ولي حيرت انگيز،‌ثابت كردند براي جذاب بودن در عصر مدرن سينما،‌هوش و نوآوري بهتر از پول خرج كردن جواب ميدهد.

و دهه ديويد فينچر كه پس از بيگانه 3 در دهه 80،‌ اينك سه فيلم خوب هفت،‌بازي و باشگاه مشتزني را ارائه كرده و ژانري به نام خود خلق كرد.

عصر گذار از كلاسيك به مدرن :

از ديد منتقدان كلاسيك پسند دهه 80 ادامه روند نزولي دهه 70 بود. با اينحال بدبين ها هم در بخش بازيگري درخشش بازيگراني چون داستين هافمن و جك نيكلسون و مريل استريپ و رابرت دنيرو و بن كينگزلي و مايكل داگلاس و تام هنكس و ديگران را ناديده نميگيرند.

اين دهه ادامه اي بر فيلمهاي فضا محور جورج لوكاس (دنباله هاي جنگ هاي ستاره اي)، اسپيلبرگ (اي تي موجود فضايي) و آغازي بر سينماي تخيلي جيمز كامرون (ترميناتور1،‌ بيگانه ها و ...) بود. در ميانه اين دهه (فيلمهاي جيمز كامرون) بود كه جلوه هاي ويژه در هاليوود كاملا بر كامپيوتر استوار شده و آنچه توليد آن در واقعيت پرخرج و گاهي ناممكن بود در فضاي مجازي ديجيتالي ممكن ميشد. استنلي كوبريك بزرگ، فرانسيس فورد كاپولا و مارتين اسكورسيزي بهترين فيلمهاي خود را ساختند و اوليور استون سينماي ضد جنگ را دوباره احيا كرد. فيلمهاي خارجي در اين دهه در اسكار به خوبي ديده شدند. اسكار به سمت جهاني شدن پيش ميرفت.

اين دهه با اختراع ويدئو و راهيابي فيلمهاي سينمايي به خانه آغاز شد. هرچند فروش فيلمهاي اسپيلبرگ (كه پركار ترين دورانش را گذراند) و جورج لوكاس و جيمز كامرون ثابت كرد كه ويدئو نيز همچون تلويزيون تهديدي براي سينما نيست و ميتواند مكمل آن باشد.

دهه 70 و 80 را چه از ديد منتقدان كلاسيك پسند –كه از فيلمهاي اكشن آرنولدي و رمبويي اين دوران جانشان به لب رسيده بود- بنگريم و چه از ديد خوشبين هايي كه به نيمه پر ليوان مينگريستند به هر رو دنباله اي بر هم بودند و همواره با هم بررسي ميشوند. اين  دو دهه را بايد دهه هاي ميان دو عصر كلاسيك و مدرن دانست. چراكه هنوز انقلاب ديجيتال در سينما در كنار انفجار اطلاعاتي دهكده جهاني زير تاثير اينترنت و ماهواره روي نداده بود. در پستهاي پسين خواهيم ديد كه چطور جيمز كامرون و ديگر فيلمسازان نسل او عصري نوين را در تاريخ سينما رقم زدند.

دهه هفتاد پايان جنگ ويتنام و بحران مشروعيت نظام حاكمه غرب كه در سالهاي پاياني دهه 60 آغاز شده بود را به ياد مي آورد. دهه فيلمهاي فضايي كه پس از سفر آمريكايي ها به فضا،‌برتري آمريكا در برابر شوروي را به رخ ميكشيد و دهه فيلمهاي ضد جنگ و سياه. دهه درخشش ويليام فريدكين و فرانسيس فورد كاپولا و آغازي بر كاميابي هاي تمام نشدني دو رفيق شفيق، اسپيلبرگ و جورج لوكاس. دهه اي مردانه، خالي از درخشش زنان.

آكادمي هنر و دانش سينما – Ampas در دهه 1920 به ابتكار لوئيس ماير،‌ رئيس وقت كمپاني بزرگ هاليوودي،‌ مترو – گلدوين – ماير پا گرفت و از سال 1929 جشن ساليانه سينمايي كه به اسكار – Oscars سرشناس شد به عنوان كهن ترين و بزرگترين جشن سينمايي و هنري جهان مطرح شد. نخستين جشن جايزه اسكار در مي 1929 در هتل روزولت هاليوود و واپسين آن در مارچ 2009 در كوداك تياتر همانجا برگزار شده است

دوران كلاسيك سينماي هاليوود دوران فيلمهاي وسترن، گانگستري،‌هراسناك و هيجان آور هيچكاكي و فيلمهاي موزيكال و از همه مهمتر عصر زرين كمدي از هرولد لويد و چاپلين و باستر كيتون و ابوت و كاستلو تا برت لنكستر و اوليور و هاردي و جري لوئيس به پايان رسيد. و به باور منتقدان كلاسيك پسند نه تا امروز و نه هرگز آن دوران طلايي تكرار نخواهد شد.

با درود به شما

به مناسبت نزديك شدن به هشتاد و دومين مراسم جايزه آكادمي هنرهاي سينمايي آمريكا در 7 مارس، سرشناس به جايزه اسكار، اين پايگاه را گشايش كرده و به بررسي تاريخچه اسكار كه همانا تاريخچه سينماي هاليوود است ميپردازم.

همچون هميشه هدفم همانا آموختن است. شما را به دنبال كردن اين نوشتارها فراخوانده و اميدوارم انتقادها و پيشنهادهاي خود را دريغ نفرماييد.

با سپاس.